We zitten in de geluidsstudio van Boy, waar hij soms muziekopnames bewerkt met uitzicht over zijn koeien en de graslanden. Deze geluidstechnicus is tevens een bijzondere boer: Boy heeft filosofische ideeën over een duurzamere toekomst. Ons gesprek leert mij nieuwe dingen over hoe natuur en voedselproductie samengaan in ons Nederlandse landschap. “Ik wil meer diversiteit in het landschap creëren”, aldus Boy.

Ik praat met Boy omdat ik sinds kort op Poldersafari ben. Stel je voor: een blond stadsmeisje rijdt – licht verdwaald – in een oude roomkleurige Renault 4 door de vlakke Noord-Hollandse polders, op zoek naar iets. Geen zebra’s of olifanten, maar antwoorden op vragen over mijn eigen voedselproductie, over de Nederlandse natuur, landbouw en het landschap. Hoe wordt mijn eten, dat ik in de Amsterdamse supermarkten koop, gemaakt? Wat speelt zich allemaal af in de polders buiten de stad? Hoe worden natuur en voedselproductie gecombineerd in ons eigen land? En wat zijn ideeën over duurzaamheid van buiten de stad?

Kort geleden besefte ik me dat ik, opgegroeid in steden, eigenlijk heel weinig van de praktijk van duurzame landbouw en mijn eigen omgeving af weet. Ik had dan wel 7 jaar duurzaamheid gestudeerd aan verschillende universiteiten, maar boeken en artikelen geven slechts een deel van de kennis. Ik wilde de praktijk meemaken, van het leven op de boerderij en in het landschap, en leren van de mensen die in dit landschap wonen en werken. Ik voel mij namelijk niet echt verbonden met wat er zich buiten de stad afspeelt. Maar juist die verbinding opzoeken is denk ik heel belangrijk voor een duurzame toekomst. Daarom ga ik op poldersafari. En ik neem jullie mee, als je wilt.

Per toeval leerde ik Marten kennen. Hij is, net als ik, een jonge idealist die zoals hij het noemt: “het natuurschoon van ons land ter harte gaat”. Marten zei: “ik vind jouw zoektocht geweldig, ga het doen en neem mij en anderen erin mee!” Samen met Marten de zoektocht voortzetten, bleek een perfecte manier om dit nog veel leuker en groter te doen. Omdat er veel mensen in de stad zijn die dit ook willen weten, maken we deze safari toegankelijk voor zoveel mogelijk mensen. Daarom verzamelen we met MOMA een groep mensen die zich ook meer willen verbinden met het landschap en dit ‘natuurschoon’. We kunnen dan met z’n allen het gesprek hebben over wat duurzaamheid is, hoe we willen dat onze omgeving er uit ziet en hoe we ons eten produceren.

Maar wat is dan een Poldersafari?

Ik ga komende maanden op avontuur met mensen die een bijzondere relatie hebben met het veenweidegebied rond Amsterdam. Ik ga o.a. koeien melken samen met een boer, de weide in met Hollands enig Polderwachter, ganzen eieren zoeken met een moderne jager/verzamelaar en kanoën met een ecoloog. Hier maak ik een podcast-reeks van, zodat je wordt meegenomen op de safari. Samen leren we zo deze mensen kennen die voor hun beroep of hobby een bijzondere band hebben met het land. Ik hoop door hun ogen de omgeving te zien, zodat ook ik langzaamaan mijzelf kan verbinden met mijn omgeving.

Behalve de podcast-serie beluisteren, kan je ook mee op avontuur door deze blogs te lezen of langs te komen bij Marten of mij, als wij staan te venten op de Amsterdamse pleinen (locaties en tijden staan op de site). Later dit jaar organiseren we nog meer toffe mogelijkheden om stad en platteland te verbinden, zoals een heus Melkfestival, je eigen Poldersafari waarbij je langs boerderijen gaat (een soort kroegentocht maar dan langs boerderijen) en de mogelijkheid je eigen stukje koe te leasen en zuivel te krijgen. Maar dat komt later.

 

Terug naar Boy. Wat vertelde hij mij?

Wat mij het meest verraste in Boy’s verhaal, is dat hij niet vond dat er 1 manier is waarop we landbouw moeten bedrijven. Hij denkt niet dat er 1 manier is, die het best is, of het meest duurzaam. Juist allerlei verschillende manieren van boeren, zorgt voor diversiteit in het landschap en zorgt dat er voor elk wat wils is. Boy boert op zijn boerderij, de Groene Griffioen, op een bepaalde manier die aansluit bij een bepaalde groep mensen. “Als anderen het liever anders hebben, kunnen wij 2 dingen doen: ons aanpassen, of zeggen dat een andere boerderij er voor die groep kan zijn.”

Boy geeft een voorbeeld van zijn manier van boeren: “Wij halen de kalfjes bij de moeder vandaan als ze worden geboren. Dat klinkt misschien zielig, maar wij vinden dit op deze manier beter, omdat de kalfjes dan geen band vormen met de moeder. Als je kalf en moeder pas van elkaar scheidt na een tijdje, dan hebben ze al een band gevormd en dan levert dat veel meer stress op. Dat is niet leuk en vind ik veel zieliger.”

Ook vertelt Boy mij zijn visie over de balans tussen natuur en landbouw: “Kijk, als je niks doet, dan wordt dit landschap waar we nu zijn moeras en haal je er geen voedsel meer van af. Voedsel is toch een van de basale menselijke behoeftes en ik vind het mooi om hier deels voor te zorgen. Maar het is een balans: ik probeer mijn landbouw zo natuurlijk mogelijk in te richten. Bijvoorbeeld zorg ik met mijn bemesting voor zo veel mogelijk wormen in de grond, zodat insecten daarvan kunnen leven. Je moet de natuur wel een beetje helpen.”

Boy vertelde mij nog veel meer interessants, over de zakkende grond onder onze voeten en over een soort super-stier die de halve wereld heeft bevrucht. Dit kan je uitgebreid in de eerste podcast van Myrte’s Poldersafari beluisteren.

Het gesprek met Boy liet mij anders denken over ‘de perfecte vorm van duurzame landbouw’. Dat is er misschien niet en juist naar diversiteit streven in landgebruik klinkt als een goed idee. Dit idee haalt misschien wel de angel uit het vaak verhitte debat over duurzaamheid, over wat goed en wat slecht is.

De komende maanden zal ik vast nog veel ideeën horen die mijn mening en blik zullen draaien in verschillende richtingen. Doe graag mee met mij mee, zodat we gezamenlijk de dialoog over duurzaamheid en onze eigen rol hierin kunnen voortzetten.

Myrte

Link naar de podcast: Myrte’s Poldersafari

Top